ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΙΙ
Έχουν περάσει λίγες μέρες από την μεταφορά των δραστηριοτήτων της Mediavox στο Ηράκλειο της Κρήτης και με αφορμή αυτή τη μετακόμιση ήρθαν στην επιφάνεια πολλά “ξεχασμένα” αρχεία. Εκατοντάδες αρνητικά από την δεκαετία του ’80 περίμεναν τόσα χρόνια για να ξεφύγουν από τα κουτιά τους και να ξαναθυμίσουν εποχές και ανθρώπους. Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα εκείνη την εποχή έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον και είμαι σίγουρος ότι σε κάποιους θα θυμίσουν πολλά. Σε προηγούμενο post είχα κάνει μια αναφορά στο Γιώργο Ζωγράφο που συγκίνησε και έτσι συνεχίζω ακάθεκτος:
Ο Δήμος Αβδελιώδης το 1988 στην ταινία “Ένα Σαββάτο βράδυ” του Γιάννη Σολδάτου. Πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Βασίλη Ραφαηλίδη, τον Στέφανο Σταμάτη, την Σοφία Παπαχρήστου που έκανε νομίζω και χρέη σκριπτ και άλλους που η μνήμη δεν με βοηθάει για να τους αναφέρω. Θυμάμαι ότι στο τελευταίο πλάνο ο Δήμος πηδούσε από το παράθυρο ενός σπιτιού και χανόταν εποχούμενος φουστανελοφόρος στους δρόμους της Κυψέλης( κάτι σαν σύγχρονη παραλλαγή του τελευταίου πλάνου στο “Ο Καιρός των Ελλήνων” του Λάκη Παπαστάθη με τον Αλέξη Δαμιανό). Ήταν η δεύτερη μικρού μήκους ταινία που έκανα το μοντάζ , βραβευμένη στο φεστιβάλ Δράμας και σήμερα “χαμένη”. Η μια και μοναδική κόπια, όπως και το αρνητικό της ταινίας, αγνοούνται.
Μερικούς μήνες αργότερα στο “Αμφι-θέατρο”. Ο Σπύρος Ευαγγελάτος μιλάει για τον “Ερωτόκριτο”. Καθώς ο Κωστής Παπαναστασάτος φωτίζει για τις ανάγκες του γυρίσματος της σειράς “Η περιπέτεια ενός ποιήματος” κλέβω την ευκαιρία για μια φωτογραφία του θεατράνθρωπου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του συνθέτη Αντίοχου Ευαγγελάτου και της αρπίστριας Ξένης Mπουρεξάκη. Η καλλιτεχνική παράδοση της οικογένειας τον οδήγησε προς το θέατρο. Σπούδασε αρχικά στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απο την οποία αποφοίτησε το 1961. Την περίοδο 1966-1970 συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Αυστρία, την Γερμανία, την Γαλλία κ.α Σπούδαζε μάλιστα με υποτροφία θέατρο και θεατρολογία στο πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1970 έγινε διδάκτωρ της φιλοσοφικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Απο το 1962 είχε ιδρύσει τη «Νεοελληνική Σκηνή» ενώ το διάστημα 1971-1977 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σκηνοθετώντας παραστάσεις στην Επίδαυρο και αλλού. Το 1975 ίδρυσε το «Αμφι-θέατρο», με το οποίο διοργάνωνε παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Το 1989 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος ιστορίας και αρχαιολογίας της φιλοσοφικής σχολής του Καποδιστριακού πανεπιστημίου ενώ το 1991 ανέλαβε την έδρα Θεατρικών Σπουδών που μόλις είχε δημιουργηθεί. Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, την περίοδο 1984-1987 διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, το διάστημα 1997-1999 πρόεδρος του τμήματος θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθηνών κ.α. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Κάρολος Κουν» (1988), το βραβείο της «Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων» (1994), το βραβείο Σκηνοθεσίας της «Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων» (1996), με το παράσημο του «ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικος» απο τον πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας ενώ το 2005 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Λήδα Τασοπούλου (θαν.2005), με την οποία απέκτησε τον Αντίοχο (θαν. 2010).
Σχολή Εθνικού Θεάτρου στην οδό Πειραιώς, 2-3 μήνες πριν από το τέλος της ζωής του, ο Τάσος Λιγνάδης πάνω στη σκηνή.
Τάσος Λιγνάδης (1926 -1989).
Ο Τάσος Λιγνάδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των εφηβικών του χρόνων βίωσε τη γερμανική κατοχή ως μέλος της Αντιστασιακής Οργάνωσης ΕΣΑΣ και παράλληλα δραστηριοποιήθηκε στον παράνομο Τύπο ως αρθρογράφος στα περιοδικά Μαθητικά Γράμματα και Νεανική Φωνή. Με την Απελευθέρωση γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου πήρε μέρος στο φοιτητικό κίνημα ως ιδρυτικό μέλος της ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγου Πανεπιστημίου) και πρόεδρος της ΠΕΚΕ (Πανσπουδαστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα) και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1970 με τίτλο της διατριβής του Το πρώτο Δάνειον της Ανεξαρτησίας. Το 1955 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Μωραΐτη και το 1963 εκλέχτηκε λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Φιλοσοφική Σχολή, θέση από την οποία παραιτήθηκε με την επιβολή της Απριλιανής Δικτατορίας. Εργάστηκε επίσης στη Σχολή Αηδονοπούλου, στο Pierce College , και στο Λύκειο του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σχολή Μωραΐτη οργάνωσε θεατρικές παραστάσεις, ενώ την περίοδο της Μεταπολίτευσης διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, θέση που κράτησε ως το 1980. Στο Εθνικό Θέατρο εργάστηκε επίσης ως καθηγητής στη δραματική σχολή. Από το 1977 εργάστηκε στην ΕΡΤ ως σύμβουλος προγράμματος με αρμοδιότητες στο χώρο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, διέκοψε ωστόσο τη συνεργασία του, λόγω ιδεολογικών διαφωνιών. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1955 από τις σελίδες του περιοδικού της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού Νέον Αθήναιον, όπου δημοσίευσε πολλές μελέτες ως το 1963. Συνεργάστηκε επίσης με περιοδικά και εφημερίδες όπως τα : Ελληνικά Χρονικά του Λουκή Ακρίτα (1952-1954), Νέα Πορεία (Θεσσαλονίκης), Λόγος (1947), Χρονικό (1972), Νέα Εστία, Επίκαιρα, Νίκη, Εσπερινή, Μεσημβρινή, Η Καθημερινή.
Ο Δημήτρης Λέκκας στο σπίτι του κάπου στα Εξάρχεια το 1988. Θυμάμαι πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχαν κάνει οι μουσικολογικές του γνώσεις, ένας άνθρωπος ιδιαίτερος και σίγουρα χαρισματικός. Θυμάμαι οτι για πρώτη φορά είχα ακούσει μουσική του στη προβολή του “Ηλεκτρικού Άγγελου” του Θανάση Ρεντζή στη κινηματογραφική λέσχη του Ηρακλείου γύρω στο 1982.
Στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, ο Γιάννης Σολδάτος και ο Κωστής Παπαναστασάτος το 1990, πάλι για τις ανάγκες της σειράς “Η περιπέτεια ενός ποιήματος”. Στο πιάνο ο Μίκης θυμάμαι προσπαθεί να ανακαλέσει στη μνήμη τις νότες από το Raven (δεύτερη φωτογραφία).
Σε ανάπαυλα των γυρισμάτων της “Αλληγορίας”, ο Κώστας Σφήκας κι εγώ με την ενδυμασία του ρόλου. Τα γυρίσματα είχαν γίνει στο παλιό εργοστάσιο του Φιξ στην Πατησίων και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Παναγιώτη Χάλκο.
Οι δύο επόμενες φωτογραφίες εντάσονται στο υπερεαλιστικό πάνθεον της δεκαετίας του ’80. Ο Γιάννης Σολδάτος στην αυλή της “Απανεμιάς” στην Πλάκα, ποζάρει για το φακό μου καλοπιζόμενος. Και επειδή το μανικιούρ δεν είναι ποτέ αρκετό, ο Αντώνης Κόκκινος εκτελεί χρέη κουρέα κει επιμελείται των τριχών του συνσκηνοθέτη της σειράς “Η περιπέτεια ενός ποιήματος”.
